Ένας τόπος. Τρεις γενιές.

Δεκαέξι χρονών ήταν ο Αρτέμης όταν έφυγε για την Αθήνα. Η Κατοχή είχε τελειώσει. Στη Μήλο είχε μεγαλώσει με εννέα αδέλφια· έφευγε για να εργαστεί και να βοηθήσει την οικογένειά του.

Άρχισε ως χτίστης. Με τον καιρό έγινε μεγάλος εργολάβος, με την ευθύνη πλέον ολόκληρων οικοδομών. Την τέχνη την είχε μάθει στην πράξη, πολύ πριν χρειαστεί για τα δικά μας σπίτια.

Στην Αθήνα γνώρισε την Αφροδίτη. Εκεί γεννήθηκε η δική τους οικογένεια: η Ανεζίνα, ο Γιώργος, ο Λεοκράτης. Η ζωή τους ήταν πια στην πόλη. Στη Μήλο επέστρεφαν κατά καιρούς, με τα παιδιά.

Στην παλιά φωτογραφία το χωράφι είναι ακόμη άχτιστο: χορτάρι, πέτρες και η θάλασσα στο βάθος.

Εδώ έγινε το οικογενειακό μας σπίτι, όταν γεννηθήκαμε εμείς, τα εγγόνια του. Ο Αρτέμης είχε πια πίσω του πολλά χρόνια στην οικοδομή. Την πείρα εκείνη την έφερε στη Μήλο και, μαζί με τον πατέρα μας, συνέβαλε στο χτίσιμο των κατοικιών.

Στο ίδιο οικόπεδο ζήσαμε. Αργότερα έγιναν τα πρώτα δωμάτια για επισκέπτες και προστέθηκαν κι άλλα σπίτια. Η σημερινή μορφή του τόπου προέκυψε σταδιακά, από τη δουλειά του παππού και των γονιών μας.

Η Ανεζίνα της φωτογραφίας απέκτησε τρεις γιους. Είμαστε εμείς που σας υποδεχόμαστε σήμερα στο Aegean Blue Houses, στις κατοικίες που έχτισαν ο παππούς και ο πατέρας μας.

Ανάμεσα στο άχτιστο χωράφι και στα σημερινά σπίτια μεσολάβησε η δουλειά δύο γενεών. Η δική μας έχει τώρα τη φροντίδα τους.